معنای «وِتر» و «مَوتُور»

create forum اضافه کردن دیدگاه جدید remove_red_eye 1549 خواندن

 

«وَالوِترَ المَوتُور»

«سلام بر تو که انتقام خونت باز ستانده نشده است».

«وِتر»: به معنای تنها، طاق، فرد، یک(1)، تک و نمونه است.

«مَوتُور»: به معنای طاق شده و فرد شده و به معنی آن کسی که از او کسی کشته شده و انتقامش را نگرفته باشد می گویند یا به معنای آن که قصاص از قاتل کشته خویش نگیرد. (2)

 

بنابراین، با توجه به نکات یاد شده دو معنا برای عبارت بالا بیان شده است:

1- و ای تنها کسی که انتقام خونش باز ستانده نشده است.

2- و ای تنها کسی که انتقام خون فرزندان و یارانت را نگرفته ای.

 

 

امام حسین(ع) در دیدگاه قرآن

 

خداوند سبحان، امام حسین(ع) را در بسیاری از آیات قرآن ستوده است و از او به عنوان مصداق بارز نفس مطمئنه (3) و ذبح عظیم (4) یاد کرده است و او را در آیات مودّت(5) ، تطهیر (6) ، مباهله(7) ، ایثار(8) ، أهل الذِّکر(9) ، عروه الوثقی(10) و ... در کنار پیامبر(ص) و امیر مؤمنان(ع) و حضرت زهرا(س) قرار داده است که همه اینها نشانگر مقام و مرتبه سیّد الشّهدا است.

 

 

امام حسین(ع)  محبوب پیامبر(ص)

 

امام حسین(ع) محبوب پیامبر(ص) بود. بسیاری از روایات رسیده از سوی پیامبر گرامی اسلام(ص) نیز به این دوست داشتن اشاره دارد. بسیاری از اوقات، اطرافیان و اصحاب می دیدند که پیامبر، امام حسین را می بوسید و می فرمود: «حُسَینُ مِنّی وَ أنَا مِن حُسین، أحَبَّ الله مَن أحَبَّ حُسَیناً».(11)

 

همچنین می فرمودند: «مردم زمین، اگر بخواهند بهترین و عزیزترین افراد خلق روی زمین در نزد فرشتگان آسمان را ببینند، به حسین% نگاه کنندو بدانید که حسین(ع) ، دری از درهای بهشت است و هرکس که با او دشمنی کند، خداوند بوی بهشت را بر او حرام می کند».(12)

همچنین، فضائل و مناقب(13)، معجزات و کرامات، مکارم اخلاق و محامد اوصاف، محبوبیّت و نفوذ اجتماعی و اعتراف دشمنان به شخصیّت بی نظیر آن حضرت، نشانی از «وَالوِتر المَوتُور» دارد. 

 

 

چرا خداوند فقط امام  حسین (ع) را وتر الموتور نامید؟

 

با توجه به اینکه سایر امامان مطهر، هر کدام در زمان خود، مأمور نشر معارف و حقایق اسلام بودند و سرانجام زندگس پر برکت آن ها به شهادت خاتمه یافت و همه آن ها مظهر اسماء و صفات حق اند، آنچه باعث شد که خدا، در زیارت عاشورا امام حسین(ع) را «وِترَالمَوتُور» یعنی شخصیت منحصر به فرد بنامد، نحوه شهادت و قیام با برکت حضرت بود که در آن مقطع از تاریخ آن چنان آثاری از خود به جا گذاشت که اگر این شهادت انجام نمی شد، امروز اثری از اسلام باقی نمانده بود و حضرت سیّد الشهداء بود که با شهادت خود، فرزندان دل بند و اصحاب با وفایش اسلام را بیمه کرد.

 

 

ویژگی های قیام امام حسین(ع)

 

مرحوم حاج شیخ جعفر شوشتری در کتاب الخصائص الحسینیه درباره ویژگی های قیام امام حسین(ع) می نویسد:

 

هرچند همه ائمه هدی، حق جهاد را ادا کردند، چنانچه در زیارت جامعه کبیره است،(14) اما جهاد آن حضرت خصوصیاتی دارد که هیچ کس جز آن سرور به آن مکلّف نشده بود و آن چند مورد است:

 

1- از شرایط جهاد در اسلام آن بود که تعداد کفّار بیشتر از ده برابر مسلمانان نباشد، بعد از قوّت سلام، تخفیف وارد شد و شرط شد که از دو برابر زیاد نباشد؛ پس اگر کفار، زیادتر از دو برابر باشند جهاد لازم نبود و بر آن حضرت لارم شد که یک تن در مقابل سی هزار نفر بلکه بیشتر بایستد و جهاد کند.

 

2- جهاد بر کودکان و پیرمردها لازم نبود. در واقعه کربلا، قاسم، عبدالله بن حسن و همچنین پیرمردی مانند حبیب بن مضاهر به میدان رفتند.

 

3- مظنّه هلاکت نباشد؛ در حالی که آن حضرت می دانست کشته می شود و به اصحابش نیز خبر داد که همه شما کشته می شوید.(15)

 

4- ستم کاران با آن جناب طوری رفتار کردند که خداوند، حتّی در جنگ با کفّار مقرر نکرده بود؛ از جمله اینکه نباید در ماه های حرام(16) جنگ کرد و آن ها در محرّ» با آن حضرت جنگیدند.

 

5- از کفّار، طفل و زن را نباید کشت. ولی آن ها از نسل پیغمبرشان، چند طفل، حتی شیرخوار را شهید کردند و از زنان، امّ وهب را به شهادت رساندند.

 

6- هرگاه کافری شرط کند که یک دفعه به او حمله نکنند باید عمل کنند. اما در کربلا امام معصوم با آن ها شرط کرد که تن به تن مبارزه کنند، ابتدا قبول کردند، ولی بعد مخالفت کردند و از هر طرف به او هجوم آوردند؛ گروهی با شمشیر، گروهی با نیزه و گروهی با سنگ(17) ...

 

7- شروع جنگ از بعد از ظهر باشد، تا جنگ طولانی نشود، و با رسیدن به شب، هر دو لشگر تجدید قوا کنند ولی آن ها قوم ستم کار، جنگ را از اوّل صبح شروع کردند. (18)

 

8- وقتی سر کافری را از بدن جدا کردند، از معرکه و میدان جنگ به جایی نفرستند.(19) ولی ایشان سر مبارک پسر پیغمبر و یارانش را به کوفه و شام منتقل کردند.

 

9- اگر کافر، بزرگ قبیله باشد او را برهنه نکنند.(20) ولی در کربلا، حتّی کهنه پیراهن امام را به غارت بردند.

 

10- مثله کردن کافر مشروع نیست.(21) امّا عبیدالله بن زیاد ملعون، به بدتر از مثله کردن فرمان داد، به عمر بن سعد نامه نوشت که بعد از کشتن حسین، اسب ها را بر سینه و پشت او بتاز.

 

11- وقتی زنان کفّار را اسیر می کنند نباید آن ها را از مقابل کشته های شان عبور دهند، ولی درباره اسیران اهل بیت، نه تنها به عبور دادنشان از برابر کشته ها اکتفا نکردند؛ بلکه سرهای مطهّر شهدا را همراه ایشان حمل کردند تا وارد شام شدند. (22)

 

12- زنان اسیر از کفّار، اگر از خاندان سلطنتی یا از بزرگان باشند، باید با آن ها با احترام رفتار کنند، آن ها را در معرض دید مردم نیاورند، در مجالس روی پا نگه ندارند، چهره های آن ها را باز نکنند و ایشان را در بازار نبرند؛ امّا با اهل بیت پیامبر چگونه رفتار کردند؟(23)

 

13- یکی از شرایط امر به معروف و نهی از منکر، ایمنی از ضرر است و آن حضرت با وجودی که علم به ضرر داشت بر آن اقدام کرد.

 

 


1. جهان بخش، فرهنگ بیان.

2. فرهنگ بزرگ جامع نوین ( سیّاح)؛ فرهنگ جدید عربی- فارسی، ترجمه المنجد الطلاب؛ تهرانی، شفاء الصدور، صص160و161.

3. فجر/27-28.

4. صافات/107.

5. شوری/23.

6.  احزاب/33.

7. آل عمران/61.

8. انسان/7-10.

9. نحل/ 43.

10. بقره/ 256.

11. حسین از من است و من از حسینم، خدا دوست دارد کسی را که حسین را دوست بدارد.

12. معالی السبطین *.

13.  جمع منقبت، هنر و کار نیکو که موجب ستایش شود. (دکتر محمد معین، فرهنگ جامع معین) .

14. وَ جاهَدتُم فِی الله حَقَّ جِهَادِهِ حَتّی أعلَنتُم دَعوتَهُ....

15. بحارالانوار، ج 44، ص 298.

16. ماه های حرام: رجب، ذی القعده، ذی الحجه، محرّم.

17. بحار الانوار، ج 45، ص 45؛ سیّد بن طاووس، لهوف، ص 54.

18. بحار الانوار، ج 45، ص 4؛ شیخ مفید، ارشاد، ج 2، ص 99.

19.  مبسوط طوسی، ج 2، ص 33؛ شرایع، ص 90.

20.  شیخ مفید، ارشاد، ج1، ص 92، وقتی حضرت علی(ع) بر عمر بن عبدود پیروز شد و او را کشت، متعرّض او نشد. از آ« حضرت پرسیدند: چرا زره قیمتی او را به غنیمت نبردی؟ فرمودند: «او بزرگ قومش بود، نخواستم به او هتک حرمت کنم».

21. یعنی نباید اعضای ایشان را قطع کرد.

22. بحار الانوار، ج 45، صص154- 156؛ شیخ صدوق، امالی، مجلس 31، ص 141.

23. شیخ صدوق، امالی، مجلس 31، ص 141، در روایتی از امام محمد باقر(ع) نقل شده است که فرمودند: «وقتی ما را وارد شام کردند، اهل شام با هم می گفتند که ما اسیرانی خوش رو تر از اینان ندیده ایم».

سید بن طاووس، لهوف، ص 163، در مجلس یزید ملعون، شخص شامی به او گفت: «ای یزید! این جاریه را به من ببخش».

 

 

تصویر امنیتی

تصویر امنیتی جدید

تمام حقوق مادی و معنوی این پایگاه متعلق به موسسه نورالیقین می باشد

نقل مطلب فقط با ذکر منبع جایز می باشد