ارواح

create forum اضافه کردن دیدگاه جدید remove_red_eye 1785 خواندن

 

«ألسَّلامُ عَلَیکَ وَ عَلَی الأروَاحِ الَّتی حَلَّت بِفَنَائِک...»

«سلام بر تو! و بر روح های پاکی که در کنار تو قربانی شدند.»

 

ارواح: جمع روح، به معنی جان، مخلوق و جبرئیل(1) می باشد.

درباره ارواح موجود در کربلا سه احتمال وجود دارد: (2)

 

1- ارواح ملائکه و انبیاء و اولیایی که در واقعه کربلا حضور داشتند. (3)

 

2- عموم ارواح مکرّمه و نفوس مقدسه که در زمین کربلا مدفون هستند.(4)

 

3- روان های پاکی که توانستند با روح بلند سیّدالشهداء% همراه شوند و عروج کنند.

 

که در این فراز از زیارت عاشورا، منظور از ارواح، روان های پاک و بلند اصحاب با وفای امام حسین(ع) است.

 

 

روحیه انسان ها

 

به طور حتم کسانی که از نظر روحی افراد ضعیفی هستند، نمی توانند با یک روح بلند حرکت کنند، چون بین آنها همگونی و سازگاری وجود ندارد. روحیه های کوچک، چون از خود هدف و درد ندارند. (همه درها و

هدف های شان در خواسته های جسمانی خلاصه شود و ایده آن ها متعالی نیست، تن های خود را به زحمت نمی اندازند.)

اما روحیه های بزرگ، همیشه تن را به حرکت وا می دارند و در زحمت و بلا قرار می دهند. فرقشان شکافته و سرشان بریده می شود و به همین جهت، شهادت برای آن ها افتخار و نشانه عظمت نفس آن ها است. در این گونه اشخاص که روح شان از جسم شان بزرگ تر است وظیفه بدن نیز دشوار است.

 

 

روح بلند امام علی(ع)

 

اگر بدن حضرت علی(ع) بخواهد با روح او بسازد، باید با نان جوین و شب زنده داری ها به سر برد و از ناحیه خود حضرت مجازات ببیند و سر در تنور ببرد. اگر تن امام حسین(ع) بخواهد با روح او همدم باشد، باید آماده تشنگی بی اندازه، زخم های بسیار و حتّی قرار گرفتن در زیر سمّ مرکب ها باشد.

 

 

آزادی روحی شهدای کربلا

 

فضایل و اوصاف زیادی برای شهدای کربلا ذکر شده است. به عنوان نمونه می توان به ایثار، مردانگی، اخلاص در عمل، عشق و محبتشان به حق تعالی، جهت گیری صحیح سیاسی آن ها در آن مقطع از زمان و بصیرتشان در تشخیص حق و باطل اشاره کرد. اما آنچه که به شهدای کربلا ارزش بخشید، آزادی روحی آنان بود که با کمال میل و رغبت از روی اشتیاق در راه خدا، در کنار امام خویش جان فشانی کردند و مقام آن ها به جایی رسید که امام حسین(ع) درباره آن ها فرمودند:

«من اصحابی با وفاتر و بهتر از اصحاب خود و اهل بیتی نیکوتر از اهل بیتم سراغ ندارم. پس خداوند بهترین پاداش را به واسطه من به شما عطا فرماید».(5)

 

 

حالات امام و یارانش هنگام شهادت

 

امام سجاد(ع)، درباره حضرت سیّد الشّهدا و اصحابش، چنین می فرماید:

«کَانَ الحُسَین(علیه السلام) وَ بَعض من مَعَهُ مِن خَصَائِصه تشرق ألوَانهُم وَ تهدیء جَوَارِحهُم وَتکن نُفُوسهُم»

 

امام حسین(ع) و بعضی از اصحاب آن حضرت، در هنگام شهادت چهره های شان بر افروخته، روح امیرمؤمنان علی(ع)  درباره عظمت روحی افرادی که در کنار حضرت سیّد الشّهدا بودند، می فرماید:

«وَ مُنَاخُ رُکَّابٍ وَ مَصَارِعُ عُشَّاقٍ، شُهَدَاءٌ لَایَسبِقُهُم مَن قَبلَهُم وَ لَا یَلحَقُهُم مِن بَعدَهُم» (6)    « اینجا بارانداز سواران و قتلگاه عاشقان است. شهدایی که نه پیشیان بر آنها سبقت جسته اند و نه آیندگان به مقام آنها دست یابند.»

 

 


1. فرهنگ بیان، ذیل: «روح».

2. علّامه تهرانی، شفاء الصدور، صص 167- 168.

3. سید بن طاووس «لهوف» شوشتری «خصائص». شیخ عباس قمی «نفس المهموم» و دیگران نقل کرده اند که: در روز عاشورا ارواح ملائکه مقربین و انبیاو مرسلین و اولیاء و شهداء و صدیقین همه حاضر بودند تا جان فشانی امام و یارانش را مشاهده کنند و در قیامت شهادت دهند.

4. تهرانی، شفاء الصدور، ص 168.

5. بحارالانوار، ج 44، ص 392، «إنّی لَا أعلَمُ أصحَابَاً أوفی وَ لَا خَیراً مِن أصحَابی وَ لَا مِن أهل بیتٍ أبر وَ أوصَل مِن أهل بِیتی فَجَزاَکُمُ الله عَنّی خَیراً».

6. نفس المهموم، ص 10؛ تهذیب، ج 6، ص 72؛ بحارالانوار، ج 41، ب 114، ص 295، ح 18؛ همان، ج 101، ب 15، ص 116، ح 42. حضرت * هنگام عزیمت به صفیّن و عبور از سرزمین کربلا، این جمله را فرمود. نظیر این بیان در شرح نهج البلاغه، ابن ابی حدید، ج 3، ص 171، تحت عنوان «نزول علیٍ بکربلا» آمده است.

تصویر امنیتی

تصویر امنیتی جدید

تمام حقوق مادی و معنوی این پایگاه متعلق به موسسه نورالیقین می باشد

نقل مطلب فقط با ذکر منبع جایز می باشد