علّت گزینش کنیه اباعبداللّه

create forum اضافه کردن دیدگاه جدید remove_red_eye 1453 خواندن

 

در فرهنگ عرب در بدو تولّد، برای نوزادان خود علاوه بر اسم، کنیه ای نیز انتخاب می‌شد، طبق روایات، کنیه حضرت امام حسین نیز از خردسالی « ابوعبداللّه» بود.(1)

 

علّت گزینش این کنیه

 

سؤالی که در این بین مطرح است این است که چرا کنیه « ابوعبدلله» انتخاب شد؟ درحالی که امام حسین(ع) در ابتدای کودکی با این کنیه مورد خطاب بود و فرزندی به نام عبدالله نداشت که با نام او ترکیب شود و جا داشت به او ابوعلی گفته شود!

گاهی کنیه را با نام یکی از فرزندان ترکیب می‌کنند مانند: ابو محمّد، ابوالحسن، ام الحسنین، ابوعبدالله و گاهی کنیه را با یکی از اوصاف برجسته شخصی ترکیب می‌کنند مانند: ابوالخیرات، ابوالحکمه، ابوالاحسان و ... آن حضرت در مقام بندگی حق و ثبات قدم در توحید، چنان اقدام کرد که احدی از أنبیا و اولیا، جز جدّ و پدر و برادر بزرگوارش نتوانستند به آن مرتبه برسند، به ویژه در روز عاشورا که عبادتی که جامع جمیع عبادات ظاهری و اعمال قلبی بود به جای آورد.(2) از میان اوصاف و کمالات حمیده امام حسین(ع) بهترین و بارزترین صفات برجسته اش همان عبودیّت اوست و خداوند، عالِم به حقایق است و دعای عرفه آن حضرت و شهادت خالصانه اش، قوی ترین دلیل، بر برجستگی عبودیّت اوست و به جهت کمال بندگی اش از جانب ذات احدیّت به این کنیه افتخار یافت. عبد بودن نیز والاترین مقام است، همان گونه که در تشهّد، بندگی پیامبر را قبل از رسالتش آورد: « أَشهَدُ أنَّ محمُّد عَبدُهُ وَ رَسوُلُه» و بندگی ابراهیم و اسحاق و یعقوب را بر اوصاف برجسته آنها مقدم داشته است (3).

 

قیام آن حضرت، موجب بقای دین و یگانه پرستی بود. اگر تا قیامت کسی بر روی زمین خدا را پرستش کند، به برکت وجود امام حسین(ع) و انقلاب اوست. اگر قیام او نبود، بندگی خدا برای همیشه از بین می رفت و به جای دین و شریعت پیامبر، راه و روش جاهلیّت و کفّار در جامعه مستقر می شد. سیّد الشّهدا، پدر و مربّی تمام بندگان خداست، از آنجا که « أب»، در لغت به معنای معلّم و مربی نیز به کار رفته است، از این رو کنیه « ابوعبدالله» برای وی برگزیده شد و مراد از« عبدالله» همه بندگان خدای تعالی هستند.(4)

 

گردآورنده: خانم ارشد حسینی

 


 

1. بحارالانوار، ج44،ص251، عوالم، ج17، ص142 .

2. علامه میرزا ابوالفضل تهرانی، شفاء الصدور، ص98 .

3. فضایل و سیره امام حسین (ع) در کلام بزرگان، ص160 .

4. شفاء الصدور، علامه میرزا ابوالفضل تهرانی، ص 98-99

تصویر امنیتی

تصویر امنیتی جدید

تمام حقوق مادی و معنوی این پایگاه متعلق به موسسه نورالیقین می باشد

نقل مطلب فقط با ذکر منبع جایز می باشد